ప్రధాన కంటెంట్‌కు దాటవేయి

ఊహించని నిశ్శబ్దం...

 



ఒక అమ్మాయి ఇష్టాన్ని కన్నవాళ్లు కాదంటే ఎలాగైనా ఒప్పించొచ్ఛు 

అదే కావాలనుకున్నవాడే కాదంటుంటే..? 

ఆ బాధను చెప్పేందుకు మాటలు చాలవు. ఇప్పుడు నాది అదే పరిస్థితి...

చదువైపోయి ఉద్యోగంలో చేరా. నా కాళ్లపై నేను నిలబడుతున్నాననే ఆనందంలో ఉన్న రోజులవి. లోకాన్ని నేను చూసే తీరు మారింది. అదే సమయంలో తనని చూశా. చూడగానే దగ్గరి మనిషిలా అనిపించాడు. అప్పటి వరకూ ప్రేమ అనే పదానికి అర్థమే తెలియని నాకు మొదటి చూపులోనే నచ్చేశాడు. రోజూ తనని చూడాలని, తనతో మాట్లాడాలని అనిపించేది. ఓ రోజు ధైర్యం చేసి మాట్లాడుదామనుకున్నా.. దగ్గరికి వెళ్లా. నా గుండె వేగం రెట్టింపయ్యింది. నోట మాట రాలేదు. ఏదో తెలియని భయం. 

‘హాయ్‌!!’ అని వచ్చేశా.. 

ఆ క్షణంలో ఏం మాట్లాడాలో తోచలేదు. కానీ, ఆనందం ఏంటంటే.. తన కంట్లో పడ్డాను. అది మొదలు.. ఇంకాస్త దగ్గరగా గమనించడం మొదలుపెట్టా. తన అభిప్రాయాలు, ప్రవర్తన, భవిష్యత్తుపై తను తీసుకునే నిర్ణయాలు.. అన్నీ నాకు దగ్గరగా ఉన్నాయి. 

ఓ రోజు తనే నన్ను పలకరించాడు. ఆ మాటలు.. తను తీసుకునే చనువు.. నాలో భయాన్ని పోగొట్టాయి. తన పలకరింపుతో రోజంతా ఎంతో హుషారు. తనతో వేసే అడుగులకు అలసటే తెలిసేది కాదు. చినుకుల్లా మొదలైన మాటలు.. జోరువానలా.. ఓ ప్రవాహంలా సాగాయి. తనతో ఉన్నప్పుడు నాన్న సంరక్షణలో ఉన్నంత భద్రంగా అనిపించింది. అంతా సాఫీగా సాగుతున్న జీవితంలోకి ఓ కొత్త పేజీ తెరిచే టైమ్‌ వచ్చింది.

ఇంట్లో పెళ్లి ప్రస్తావన. చేసుకుంటావా? అంటూ అడుగుతుంటే.. ముఖంలో సిగ్గు చూపిస్తూ. మనసులో భయాన్ని దాచుకున్నా. అదే విషయం తనతో మాట్లాడుతూ.. ‘ఇప్పటి వరకూ నా జీవితాన్ని ఎవరితోనూ ఊహించుకోలేదు. ఒక్క నిన్ను తప్ఫ ఇక మనం ఏడు అడుగులు నడిచే టైమ్‌ వచ్చేసింది’ అని చెప్పేశా. 

కానీ తన నుంచి స్పందన లేదు. మా మధ్య కొన్ని నిమిషాల పాటు నేను ఊహించని నిశ్శబ్దం. తర్వాత నేను ఎప్పుడూ వినని మాటలు.. నేల చూపులు. వాటి వెనకే బాధ్యతలు, బరువులూ అంటూ.. అప్పుడే పెళ్లి ప్రస్తావన వద్దని వెళ్లిపోయాడు.

నన్ను వేచిచూడమనే సమాధానమూ లేదు. ఇంట్లో పెళ్లి మాటలు ఎక్కువయ్యాయి. ఏ క్షణాన ఎవర్ని తెచ్చి కట్టబెడతారో అని అనుక్షణం భయం. ఇక లాభం లేదనుకొని ఇంట్లో చెప్పేశా. ఇంట్లో చాలా రోజులు నాతో ఎవరూ సరిగా మాట్లాడలేదు. వారికీ నాకు మధ్య దూరం పెరిగింది. కన్నవారు కదా.. కొన్ని రోజులకు నా వైపు నుంచి ఆలోచించారేమో.. కోపాన్ని దిగమింగుకుని అబ్బాయిని వచ్చి మాట్లాడమన్నారు. 

నాకైతే నన్ను అర్థం చేసుకున్న కుటుంబం.. కోరుకున్న ప్రియుడు దగ్గరవుతున్నాడనే ఆనందం మాటల్లో చెప్పలేను. తనను వచ్చి మాట్లాడమంటే.. మౌనం వహించాడు. ఆ వెనకడుగు ఉద్దేశం ఏంటో చెప్పడం లేదు. నాకంటే ముందే వాళ్ల ఇంట్లో మా ప్రేమ విషయం చెప్పి, ఒప్పించిన అతను ఎందుకిలా ప్రవర్తిస్తున్నాడు. పెళ్లి విషయం వస్తే ఎందుకు దాటవేస్తున్నాడో తెలియడం లేదు. అడిగితే.. ‘మనిద్దరికీ కుదరదేమో! నేను నీకు తగనేమో!’ అని పిచ్చి ప్రశ్నలు. 

నాతో పంచుకోలేని సమస్యలు ఏమైనా ఉన్నాయా? లేకపోతే నాతో చెప్పడానికి తనెందుకు సంకోచిస్తున్నాడు. అయోమయం అంటే ఇదేనేమో!! దిక్కు తోచడం లేదు.

‘కృష్ణా... లాభనష్టాలు గురించే ఆలోచించే మనిషి కాదు నువ్వు. నిజం చెప్ఫు నువ్వు చెప్పే కారణం ఏదైనా నేను అర్థం చేసుకోగలను. మనసుని చంపుకోలేక మనిషిని చావలేక నరకయాతన అనుభవిస్తున్నా. నువ్వు లేని లైఫ్‌ని ఊహించలేకపోతున్నా. క్షణం యుగంలా గడుస్తోంది. ఒంటరిగా నేను వేసే అడుగుల్లో ఏదో తెలియని భయం. నీతో కలిసే నా జీవిత గమనం సాగాలనుకుంటున్నా. ఒక్కటి మాత్రం స్పష్టంగా చెబుతున్నా...

మన ప్రేమ కారణాలకు బలయ్యేంత అల్పమైంది కాదు. గుర్తుంచుకో!!


వ్యాఖ్యలు

ఈ బ్లాగ్ నుండి ప్రసిద్ధ పోస్ట్‌లు

ఇంగ్లీషువాడు .. వాడి భాష మనకి రాదు...

ఇంగ్లీషువాడు సప్తసముద్రాలు దాటి వచ్చేశాడు. ముందు వ్యాపారం చేయడానికి... తరువాత అధికారం చెలాయించడానికి.... వాడి భాష మనకి రాదు... వాడు "గాడ్ ఈజ్ గుడ్" అనేవాడు. మనకి అది "గాడిదగుడ్డు" గా అర్థమైంది. మనం "రాజమహేంద్రి" అన్నాం... వాడికి "రాజమండ్రి"లా వినిపించింది. మన మాట వాడికి అర్ధమయ్యేది కాదు... వాడి భాష మనకి బోధపడేది కాదు. వ్యాపారం, పరిపాలన వాళ్ల అవసరం కనుక తెల్ల అధికారులు ఒక్కొక్కరూ తెలుగు పదాలను పట్టుకున్నారు. డిక్షనరీలు తయారు చేశారు. 1818లో విలియం బ్రౌన్ తొలి తెలుగు - ఇంగ్లీషు డిక్షనరీ తయారుచేశాడు. 1821లో క్యాంప్ బెల్ ఇలాంటిదే ఇంకో నిఘంటువు తయారుచేశాడు. మన మాటలు వాడికి అర్థమయ్యాయి. కానీ వాడి మాటలు మనకి అర్ధం కావాలి కదా. అవసరం వాడిది. అందుకే జాన్ కార్నిక్ మారిస్ అనే వాడు ఇంగ్లీషు తెలుగు డిక్షనరీ తయారు చేశాడు. ఆ తరువాత సీ.పీ. బ్రౌన్ దొర ఇంకో డిక్షనరీ 1852 లో (ప్రథమ స్వాతంత్ర్య సంగ్రామానికి సరిగ్గా అయిదేళ్ల ముందు) తయారు చేశాడు. చాలా మంది తెల్ల అధికారులు దుబాషీలను పెట్టుకున్నారు. దుబాషీలంటే ద్విభాషీలు. అటుది ఇటు ఇటుది అటు వివరించి చెప్పగలవారు వీరు. కాన

నాన్న ... ఒక అద్భుతం

  ఓ కుర్రాడు 👲 కోపంతో ఇల్లు వదిలి వచ్చేశాడు😤 ఎంత కోపంతో వచ్చాడంటే..  తను చూసుకోలేదు  తన కాళ్లకు వాళ్ల నాన్న బూట్లు వేసుకు వచ్చేశాడని.👞👞  కొడుక్కి ఒక మోటార్ సైకిల్ కొనలేని వాడు కొడుకు ఇంజనీర్ కావాలని కలలు కనడం ఎందుకో.. అంటూ తండ్రిని తిట్టుకుంటూ మరీ ఇంటినుండి బయటికి వచ్చేశాడు.😁 చాలా పెద్దవాడినయ్యాక గాని ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళను అని నిశ్చయించుకున్నాడు. 😒 ఇంటి నుండి వచ్చేప్పుడు  కోపం కొద్దీ… ఎప్పుడూ ముట్టుకోనివ్వని వాళ్ల నాన్న పర్సు కొట్టుకోచ్చేశాడు 😉 అమ్మకి కూడా తెలియకుండా  రాసే లెక్కలన్నీ దాంట్లోనే  ఉంటాయని వాడి నమ్మకం.s👲 నడుస్తుంటే బూట్లలో ఏదో తగులుతోంది .  కరుస్తూ ఉన్నట్టు ఉంది .  బూటు లోపల సాఫ్ట్ గా లేదు . మడమ నొప్పెడుతోంది .😣 అయినా అతని కోపం దానిని లెక్కచెయ్యనివ్వలేదు .  లోపల తడి తడి గా అనిపించింది . కాలు ఎత్తి చూశాడు.... బూటు అడుగున చిన్న కన్నం..👞 కుంటుతూనే బస్ స్టాండ్ వచ్చాడు ఎటైనా వెళ్లిపోదామని..!! v🚶 విచారణ లో వాకబు చేస్తే తెలిసింది గంట దాకా బస్ ఏదీ లేదని 🚌 సరే ఏంచేస్తాం. అప్పటి దాకా …  నాన్న పర్సు లో ఏంఉందో చూద్దామని  పర్సు తెరిచాడు ఈ కుర్రాడు . ఆఫీసు లో 40,000 అప్పు తీ

శివతత్వం - పాము, అగ్ని, భూతపిశాచాలు

శివశంకరన్ కంచి మఠానికి చాలాకాలంగా పెద్ద భక్తుడు. ఒకరోజు పరమాచార్య స్వామి వారి దర్శనానికి మఠానికి వచ్చినప్పుడు ఒక సేవకుడు అతనితో చాలా అమర్యాదగా ప్రవర్తించాడు. అతను దాన్ని తనకు జరిగిన అవమానంగా తలచాడు. వెంటనే స్వామి వద్దకు వెళ్ళి ఆ సేవకునిపై చాడిలు చెప్పాలని అతనికి లేదు. అతనికి ఒకసారి స్వామివారితో మాట్లాడే అవకాశం దొరికింది. ఏదో సందర్భానుసారంగా మాట్లాడుతూ పరోక్షంగా తన గుండెల్లో ఉన్న బరువు దింపుకోవడానికి, అరటిపండులోకి సూదిని గుచ్చినట్లుగా, “మఠం పరిచారకులు కొంతమంది చాలా కఠినంగా మాట్లాడుతున్నారు. కొన్ని తప్పులు చేస్తున్నారు. ఇతరులతో డబ్బు పుచ్చుకుంటున్నారు. పరమాచార్య స్వామివారు వీళ్ళతో ఎలా వేగుతున్నారో నాకు చాలా ఆశ్చర్యంగా ఉంది” అని అన్నాడు మహాస్వామి వారు గట్టిగా నవ్వారు. “నువ్వు చెప్తున్నది నాకేమి కొత్తది కాదు” అన్నట్టుగా చూసి, మాట్లాడడం మొదలుపెట్టారు. ”వేలమంది పనిచేసే ఒక కర్మాగారం తీసుకుందాం. అందరూ నైపుణ్యం కలవారు మంచివారు కాదు కదా? ఎన్నో లక్షల మంది పభుత్వ కార్యాలయాల్లో పని చేస్తున్నారు. అందరూ ఒకేరకమైన నిబద్ధతతో పని చెయ్యరు. చాలా మంది అసలు పని కూడా చెయ్యరు. పని చేసినా అది సరిగ్గా చెయ్యరు, అ