ప్రధాన కంటెంట్‌కు దాటవేయి

ఆత్మవిశ్వాసం ఎలా వస్తుందంటే

 

ఆత్మవిశ్వాసం అంటే నాలో నాకు నమ్మకం కలిగించిన సన్నివేశాలు మూడో నాలుగో ఉన్నాయి నాకు జ్ఞాపకం ఉన్నవి.

చెప్పేను కదా మాఇంట్లో ఎదురుపడి మాట్లాడుకోడం తక్కువే అని. నువ్వు ఆడపిల్లవి ఇలా ఉండాలి, ఇలా చెయ్యి, అలా చెయ్యకూడదు అంటూ ఎప్పుడూ ఏ ఆంక్షలూ లేవు. నీతిపాఠాలు అసలే లేవు.

హైస్కూలు రోజుల్లో పరీక్షఫీజు కట్టడానికి నాన్నగారు విద్యార్థులని స్కూలు ఆపీసుకి తీసుకెళ్లేరు. ఆ తరవాత నాకు డబ్బు ఇచ్చి, “వెళ్లి ఫీజు కట్టి రా,” అన్నారు.

నాకు కోపం వచ్చింది. “వాళ్ళతో వెళ్లేరు కదా, నాతో ఎందుకు రారూ?” అని అడిగేను.

“వాళ్ళకి చేతకాదు. నువ్వు చేసుకోగలవు,” అన్నారాయన. ఇది నాకు మొదటిపాఠం నాగురించి నాకు నేను ఆలోచించుకునే విషయంలో.

అలాగే మాఅమ్మ కూడా.

ఒకసారి ఎవరో, “అమ్మాయిని శ్రద్ధగా చదువుకోమని చెప్పండి,” అంటే, అమ్మ, “నేను చెప్పఖ్ఖర్లేదు. దానికి తెలీదేమిటి,” అనడం విన్నాను.

నా యూనివర్సిటీ చదువు అయిపోయేక, నేను విజయనగరం విమెన్స్ కాలేజీలో లైబ్రేరియన్ గా ఒక సంవత్సరం పని చేసేను. అక్కడ ఇద్దరు లెక్చరర్లు, రేణుక, సీతారామమ్మ, నేనూ మంచి స్నేహితులం అయిపోయేం. ముగ్గురం కలిసి మెలిసి తిరుగుతూండేవాళ్ళం.

ఒకసారి రేణుకకి భువనేశ్వరంలో ఇంటర్వ్యూ వచ్చింది. రేణుక, తనతోపాటు నన్నూ సీతారామమ్మనీ కూడా రమ్మంది ఊరు చూసొద్దాం అని. సరే అని ముగ్గురం కలిసి వెళ్లేం.

విజయనగరం విశాఖపట్నానికి అట్టే దూరం లేదు. బస్సులో గంట ప్రయాణం. నేను మామూలుగా శనాదివారాలు ఇంటికి వచ్చేదాన్ని.

అలాగే ఆవారం కూడా భువనేశ్వరంనించి తిరిగి వచ్చేక విశాఖపట్నం వచ్చేను. మా అమ్మ హాల్లో ఎవరితోనో మాట్లాడుతోంది.. .

ఆవిడ, “ఆడపిల్ల. పెళ్ళి కావలసినపిల్ల. ఎందుకలా ఊళ్ళు తిరుగుతూ డబ్బు వృథా చేయ్యనిస్తారు? దాచుకోమని చెప్పండి కట్నానికి పనికొస్తుంది,” అన్నారు.

నేను పక్కగదిలోంచి వింటున్నాను.

మా అమ్మ, “వెళ్లి దేశం చూడు అని చెప్పి ఇవ్వడానికి నాదగ్గిర డబ్బు ఎప్పుడూ లేదు. ఇప్పుడు అది సంపాదించుకుని ఆ డబ్బుతో ఊళ్ళు తిరిగితే నేనెందుకు కాదనాలి,” అనడం విన్నాను.

అలాగని అమ్మా నాన్నగారూ నాగురించి అస్సలు పట్టించుకోకుండా, నన్ను గాలికి వదిలేసారని కాదు. అవసరమైనచోట ఆదుకుంటూనే వచ్చేరు.

ను యూనివర్సిటీలో లైబ్రరీసైన్సు చదువుతున్నరోజులలో మాప్రొఫెసరు నన్ను అమెరికాకి వెళ్లమని ప్రోత్సహించేవారు. ఆయనే పని గట్టుకుని అప్లికేషను ఫారం కూడా తెప్పించి ఇచ్చేరు.

కానీ నాకు అమెరికా అంటే సరదా లేదు. ముఖ్యం అందరూ ఆరోజుల్లో అమెరికా అమెరికా అని వేలంవెర్రిగా తహతహలాడేవారు. అది సగం కారణం. అందరూ చేసిపని నేను చేయను, చేయలేదు అప్పుడూ ఇప్పుడూ కూడా .ఊరందరిదీ ఒకదారి ఉలిపికట్టెది ఒకదారి అని సామెత.

నాకు అమెరికా వెళ్లడం ఇష్టంలేదని ప్రొఫసరుగారికి చెప్పలేదు కానీ ఆ ఫారం మాత్రం నింపలేదు. ఇంటికి తెచ్చి బల్లమీద పడేసేను.

తరవాత నాన్నగారు చూసి, సంగతి తెలుసుకుని, ఆయనే ఆ ఫారం నింపి నాకిచ్చి పంపించేరు.

ఏదో నామమాత్రంగా ఓ వందడాలర్లు ఇస్తాం అన్నారు. అది చాలదు కనక ఆ ప్రయత్నాలు అక్కడితో ఆగిపోయేయి.

చాలాకాలంతరవాత ఒకసారి పెద్దన్నయ్య నన్ను వెక్కిరించేడు నాకు నేను ఆలోచించుకోడం నాకు చేతకాదని. పైన చెప్పిన అప్లికేషను ఫారం కథ ఉదహరణగా చూపించేడు.

నేను తిరపతిలో ఉద్యోగంలో చేరినప్పుడు అమ్మ వచ్చి, ఇల్లు చూసి పెట్టి, వంటమనిషిని, పనిమనిషిని మాట్లాడిపెట్టింది. లైభ్రరీకి వెళ్ళడానికి రిక్షా కూడా కుదిర్చిపెట్టింది. చాకలిని కూడా ఏర్పాటు చేసింది. లైబ్రరీ ప్యూను ఒకతను కూరలు తెచ్చిపెట్టేవాడు. అలాగే మరో ఇద్దరు నాకు బియ్యం, కిరసనాయిలులాటివి దొరక్కపోతే ఎక్కణ్ణుంచో పుట్టించి తెచ్చిఇచ్చేవారు.

నేను తిరపతిలో ఉన్న తొమ్మిదేళ్లూ నాకు నిజంగా రాజభోగంగా జరిగింది. లైబ్రరీలోనూ, ఊళ్లోనూ కూడా నన్ను ఎంతో గౌరవంగా చూసేరు అందరూను.

ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే, చిన్నప్పట్నుంచీ నామీద నేను ఆధారపడడం, నా నిర్ణయాలు నేనే చేసుకోడం నేర్పేరు అమ్మా, నాన్నగారు కూడా నాకు. అలాగే అవసరమైనచోట అండగా నిలిచేరు కూడా

Credits: గన్నవరపు చంద్రమౌళి (బొబ్బిలి) Telegram: @Swaralahari

వ్యాఖ్యలు

ఈ బ్లాగ్ నుండి ప్రసిద్ధ పోస్ట్‌లు

ఇంగ్లీషువాడు .. వాడి భాష మనకి రాదు...

ఇంగ్లీషువాడు సప్తసముద్రాలు దాటి వచ్చేశాడు. ముందు వ్యాపారం చేయడానికి... తరువాత అధికారం చెలాయించడానికి.... వాడి భాష మనకి రాదు... వాడు "గాడ్ ఈజ్ గుడ్" అనేవాడు. మనకి అది "గాడిదగుడ్డు" గా అర్థమైంది. మనం "రాజమహేంద్రి" అన్నాం... వాడికి "రాజమండ్రి"లా వినిపించింది. మన మాట వాడికి అర్ధమయ్యేది కాదు... వాడి భాష మనకి బోధపడేది కాదు. వ్యాపారం, పరిపాలన వాళ్ల అవసరం కనుక తెల్ల అధికారులు ఒక్కొక్కరూ తెలుగు పదాలను పట్టుకున్నారు. డిక్షనరీలు తయారు చేశారు. 1818లో విలియం బ్రౌన్ తొలి తెలుగు - ఇంగ్లీషు డిక్షనరీ తయారుచేశాడు. 1821లో క్యాంప్ బెల్ ఇలాంటిదే ఇంకో నిఘంటువు తయారుచేశాడు. మన మాటలు వాడికి అర్థమయ్యాయి. కానీ వాడి మాటలు మనకి అర్ధం కావాలి కదా. అవసరం వాడిది. అందుకే జాన్ కార్నిక్ మారిస్ అనే వాడు ఇంగ్లీషు తెలుగు డిక్షనరీ తయారు చేశాడు. ఆ తరువాత సీ.పీ. బ్రౌన్ దొర ఇంకో డిక్షనరీ 1852 లో (ప్రథమ స్వాతంత్ర్య సంగ్రామానికి సరిగ్గా అయిదేళ్ల ముందు) తయారు చేశాడు. చాలా మంది తెల్ల అధికారులు దుబాషీలను పెట్టుకున్నారు. దుబాషీలంటే ద్విభాషీలు. అటుది ఇటు ఇటుది అటు వివరించి చెప్పగలవారు వీరు. కాన

నాన్న ... ఒక అద్భుతం

  ఓ కుర్రాడు 👲 కోపంతో ఇల్లు వదిలి వచ్చేశాడు😤 ఎంత కోపంతో వచ్చాడంటే..  తను చూసుకోలేదు  తన కాళ్లకు వాళ్ల నాన్న బూట్లు వేసుకు వచ్చేశాడని.👞👞  కొడుక్కి ఒక మోటార్ సైకిల్ కొనలేని వాడు కొడుకు ఇంజనీర్ కావాలని కలలు కనడం ఎందుకో.. అంటూ తండ్రిని తిట్టుకుంటూ మరీ ఇంటినుండి బయటికి వచ్చేశాడు.😁 చాలా పెద్దవాడినయ్యాక గాని ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళను అని నిశ్చయించుకున్నాడు. 😒 ఇంటి నుండి వచ్చేప్పుడు  కోపం కొద్దీ… ఎప్పుడూ ముట్టుకోనివ్వని వాళ్ల నాన్న పర్సు కొట్టుకోచ్చేశాడు 😉 అమ్మకి కూడా తెలియకుండా  రాసే లెక్కలన్నీ దాంట్లోనే  ఉంటాయని వాడి నమ్మకం.s👲 నడుస్తుంటే బూట్లలో ఏదో తగులుతోంది .  కరుస్తూ ఉన్నట్టు ఉంది .  బూటు లోపల సాఫ్ట్ గా లేదు . మడమ నొప్పెడుతోంది .😣 అయినా అతని కోపం దానిని లెక్కచెయ్యనివ్వలేదు .  లోపల తడి తడి గా అనిపించింది . కాలు ఎత్తి చూశాడు.... బూటు అడుగున చిన్న కన్నం..👞 కుంటుతూనే బస్ స్టాండ్ వచ్చాడు ఎటైనా వెళ్లిపోదామని..!! v🚶 విచారణ లో వాకబు చేస్తే తెలిసింది గంట దాకా బస్ ఏదీ లేదని 🚌 సరే ఏంచేస్తాం. అప్పటి దాకా …  నాన్న పర్సు లో ఏంఉందో చూద్దామని  పర్సు తెరిచాడు ఈ కుర్రాడు . ఆఫీసు లో 40,000 అప్పు తీ

శివతత్వం - పాము, అగ్ని, భూతపిశాచాలు

శివశంకరన్ కంచి మఠానికి చాలాకాలంగా పెద్ద భక్తుడు. ఒకరోజు పరమాచార్య స్వామి వారి దర్శనానికి మఠానికి వచ్చినప్పుడు ఒక సేవకుడు అతనితో చాలా అమర్యాదగా ప్రవర్తించాడు. అతను దాన్ని తనకు జరిగిన అవమానంగా తలచాడు. వెంటనే స్వామి వద్దకు వెళ్ళి ఆ సేవకునిపై చాడిలు చెప్పాలని అతనికి లేదు. అతనికి ఒకసారి స్వామివారితో మాట్లాడే అవకాశం దొరికింది. ఏదో సందర్భానుసారంగా మాట్లాడుతూ పరోక్షంగా తన గుండెల్లో ఉన్న బరువు దింపుకోవడానికి, అరటిపండులోకి సూదిని గుచ్చినట్లుగా, “మఠం పరిచారకులు కొంతమంది చాలా కఠినంగా మాట్లాడుతున్నారు. కొన్ని తప్పులు చేస్తున్నారు. ఇతరులతో డబ్బు పుచ్చుకుంటున్నారు. పరమాచార్య స్వామివారు వీళ్ళతో ఎలా వేగుతున్నారో నాకు చాలా ఆశ్చర్యంగా ఉంది” అని అన్నాడు మహాస్వామి వారు గట్టిగా నవ్వారు. “నువ్వు చెప్తున్నది నాకేమి కొత్తది కాదు” అన్నట్టుగా చూసి, మాట్లాడడం మొదలుపెట్టారు. ”వేలమంది పనిచేసే ఒక కర్మాగారం తీసుకుందాం. అందరూ నైపుణ్యం కలవారు మంచివారు కాదు కదా? ఎన్నో లక్షల మంది పభుత్వ కార్యాలయాల్లో పని చేస్తున్నారు. అందరూ ఒకేరకమైన నిబద్ధతతో పని చెయ్యరు. చాలా మంది అసలు పని కూడా చెయ్యరు. పని చేసినా అది సరిగ్గా చెయ్యరు, అ